قديمى ما اصلًا به هدف نمىرسيد ، اگر مىرسيد تلفات بسيار ناچيز داشت ، اين موضوع باعث مىشد تا روحيه مجاهدين ضعيف شود ، به همين دليل ، تلفات نيروى انسانى ما هم زياد بود . ما بايد به جنگ‌هاى چيريكى بيشتر توجه مىكرديم ، يعنى بر واحدهاى جنگى و پايگاه‌هاى دشمن حمله مىكرديم و سپس فوراً عقب نشينى مىنموديم . اگر اين‌كار را مىكرديم هم زودتر پيروز مىشديم و هم تلفات اندكى را متحمل مىشديم . اكنون جنگ مردم ويتنام با آمريكاىها هم گذشت و جنگ مجاهدين ما با روس‌ها نيز گذشت ؛ ولى اگر جنگ ويتنام را با جنگ افغانستان درست مقايسه كنيم و درست مورد بررسى و تحليل قرار دهيم ، فرق‌هاى زيادى بين اين دو جنگ وجود داشت كه من به دو فرق عمده آن اشاره مىكنم . فرق عمده تاكتيك جنگى 1 - ويتنامىها در جنگ با آمريكا ، متحد و يك‌پارچه بودند ؛ ولى رهبران احزاب مجاهدين ، هيچ‌وقت اتفاق نكردند ، دليل آن نيز يا فشار قدرت‌هاى خارجى و يا منافع شخصى خودشان بود ، زحمت‌هاى زيادى كشيده شد ، در سعودى همه جمع شدند ، در ايران جمع شدند ، در پاكستان جمع شدند ، در هرجايىكه جمع مىشدند ، به آنان گفته مىشد يك جا و متحد شويد ! ولى برآنان تأثير نكرد ، هر روز يك فلم جديد بازى مىكردند . در هر روزآيه مباركه ، « وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا » را مىخواندند و در روى كاغذ هم مىنوشتند ، باهم تعهد مىسپردند كه يكى شوند ، روز ديگر مىديديم باز يك حزب جديد ديگر به‌وجود مىآمد ، باز همان آيه مباركه را باهم مىخواندند ، همين‌طور ادامه يافت تا از دوسه حزب ، به پانزده حزب